V&A: Bedrijfsstructurering en investeringen

V. Wat is het verschil tussen een naamloze vennootschap en een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid? 

Een naamloze vennootschap (Ltd of PLC) is de meest voorkomende bedrijfsvorm in Engeland en Wales. Het is een rechtspersoon die losstaat van zijn eigenaren (aandeelhouders) en zijn bestuurders (directeuren). De aansprakelijkheid van de aandeelhouders voor de schulden van de vennootschap is beperkt tot het bedrag dat zij voor hun aandelen hebben betaald (of zijn overeengekomen te betalen). Een naamloze vennootschap wordt geregeld door haar statuten en de Companies Act 2006. 

Een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid (LLP) is een hybride structuur — het beschikt over de afzonderlijke rechtspersoonlijkheid en beperkte aansprakelijkheid van een vennootschap, maar wordt fiscaal behandeld als een vennootschap onder firma (wat betekent dat de vennoten rechtstreeks worden belast over de winst van de vennootschap, in plaats van dat de entiteit zelf vennootschapsbelasting betaalt). LLPs worden geregeld door een LLP-overeenkomst in plaats van statuten, en hun interne regelingen zijn flexibeler en vertrouwelijker dan die van een vennootschap. 

Voor professionele dienstverleners — advocaten, accountants, landmeters — is de LLP een veelgebruikte rechtsvorm, omdat deze fiscale transparantie combineert met beperkte aansprakelijkheid. Voor handelsondernemingen, productiebedrijven en technologiebedrijven is de naamloze vennootschap vrijwel altijd geschikter, met name gezien de beschikbare vennootschapsbelastingvoordelen en het relatieve gemak waarmee investeerders via aandelenstructuren kunnen worden aangetrokken. 

De keuze tussen beide moet worden gemaakt op basis van zorgvuldig advies van zowel juridische als fiscale adviseurs. 

V. Wat is een holdingconstructie en waarom zou ik daar gebruik van maken? 

Bij een holdingstructuur wordt een moedermaatschappij (de ‘holdco’) opgericht die de aandelen bezit in een of meer operationele dochterondernemingen (de ‘opcos’). De bedrijfsactiviteiten worden uitgevoerd via de operationele dochterondernemingen; de holding staat boven deze ondernemingen en is eigenaar ervan. 

Er zijn verschillende redenen waarom bedrijven kiezen voor een holdingstructuur: 

• Vermogensbescherming — waardevolle activa (zoals onroerend goed in volle eigendom, intellectueel eigendom of kasreserves) kunnen worden ondergebracht in de holding of een afzonderlijke dochteronderneming, waardoor ze worden afgeschermd van de handelsrisico’s van de werkmaatschappijen. 

• Fiscale efficiëntie — dividenden die door een dochteronderneming aan een holding worden uitgekeerd, zijn op grond van de Britse vrijstelling voor aanzienlijke aandelenbelangen (onder bepaalde voorwaarden) doorgaans vrijgesteld van vennootschapsbelasting. Hierdoor kunnen winsten op het niveau van de holding worden opgebouwd voordat ze elders worden ingezet. 

• Investeringen en verkoop vergemakkelijken — het is eenvoudiger om een dochteronderneming te verkopen (door de aandelen ervan te verkopen) of investeerders aan te trekken op een specifiek operationeel niveau wanneer het bedrijf is gestructureerd via dochterondernemingen in plaats van als één enkele onderneming. 

• Meerdere bedrijfsonderdelen — wanneer een onderneming meerdere afzonderlijke activiteiten heeft, zorgt het uitvoeren daarvan via afzonderlijke dochterondernemingen voor een duidelijke financiële scheiding en wordt het risico op kruisverantwoordelijkheid beperkt. 

• Aandelen voor het management — structuren met een holdingmaatschappij maken het mogelijk om op het niveau van de operationele vennootschap stimuleringsregelingen voor het management (EMI-opties, groeiaandelen) in te voeren. 

V. Wat zijn EIS en SEIS, en welke invloed hebben ze op investeringen in mijn bedrijf? 

De Enterprise Investment Scheme (EIS) en de Seed Enterprise Investment Scheme (SEIS) zijn programma’s van de Britse overheid die aanzienlijke belastingvoordelen bieden aan particulieren die investeren in in aanmerking komende kleine en startende ondernemingen. Ze zijn bedoeld om kapitaalinvesteringen in particuliere ondernemingen te stimuleren door de belastingdruk voor de belegger op die investering te verlagen. 

In het kader van SEIS (voor bedrijven in de startfase) kunnen investeerders aanspraak maken op een inkomstenbelastingvermindering van 50% op investeringen tot £ 200.000 per belastingjaar, plus vrijstelling van vermogenswinstbelasting op eventuele winst bij de verkoop van in aanmerking komende aandelen. SEIS is beschikbaar voor bedrijven die in totaal maximaal £ 250.000 ophalen (onder bepaalde voorwaarden). 

Onder EIS (voor bedrijven in de groeifase) kunnen beleggers aanspraak maken op een inkomstenbelastingvermindering van 30% op beleggingen tot £ 1 miljoen per belastingjaar (of £ 2 miljoen voor kennisintensieve bedrijven), plus uitstel van vermogenswinstbelasting en vrijstelling van vermogenswinstbelasting op in aanmerking komende winsten. De EIS-regeling is beschikbaar voor bedrijven die in totaal maximaal £ 12 miljoen ophalen (onder bepaalde voorwaarden). 

Beide regelingen kennen gedetailleerde toelatingsvoorwaarden — met betrekking tot de omvang en de leeftijd van de onderneming, haar handelsactiviteiten, de bestemming van de opbrengsten en de relatie van de investeerder tot de onderneming. Voordat een fondsenwerving wordt aangekondigd als in aanmerking komend voor de EIS of SEIS, dient voorafgaande goedkeuring te worden aangevraagd bij HMRC. De gevolgen van niet-naleving kunnen onder meer bestaan uit terugvordering van de belastingvermindering bij beleggers en aanzienlijke reputatieschade voor het bedrijf. 

V. Wat is een joint venture en hoe moet deze worden opgezet? 

Een joint venture (JV) is een samenwerkingsverband waarbij twee of meer partijen hun middelen, expertise of kapitaal bundelen om een gemeenschappelijk commercieel doel na te streven, terwijl ze buiten het samenwerkingsverband om onafhankelijk van elkaar blijven. Joint ventures komen veel voor in vastgoedontwikkeling, de bouw, het verlenen van technologielicenties, markttoetreding en onderzoek en ontwikkeling. 

Er zijn twee hoofdvormen van een joint venture: 

Contractuele joint venture — De partijen sluiten een joint venture-overeenkomst waarin wordt vastgelegd hoe zij zullen samenwerken en hoe zij kosten, inkomsten en winsten zullen verdelen. Er wordt geen afzonderlijke rechtspersoon opgericht. Deze structuur is eenvoudiger en flexibeler, maar kan vragen oproepen over de aansprakelijkheid jegens derden en over de fiscale behandeling van gezamenlijke activiteiten. 

Bedrijfsjoint venture — De partijen richten een nieuwe vennootschap op (de joint venture) die de activiteiten in het kader van de joint venture uitvoert. Elke partij bezit aandelen in de joint venture. Deze structuur zorgt voor een duidelijke juridische scheiding van de overige activiteiten van de partijen en wordt geregeld door een combinatie van de statuten van de joint venture en een afzonderlijke aandeelhoudersovereenkomst. 

De aandeelhoudersovereenkomst voor een joint venture is van cruciaal belang. Deze moet de volgende punten omvatten: bestuur en besluitvorming (inclusief voorbehouden aangelegenheden waarvoor de instemming van beide partijen vereist is); financieringsverplichtingen; winstverdeling; wat er gebeurt als een van de partijen uit de joint venture wil stappen; het oplossen van impasses; en de gevolgen van insolventie of een verandering van zeggenschap bij een van de partijen. 

V. Welke juridische documenten heb ik nodig bij het opzetten van een nieuw bedrijf? 

Welke documenten vereist zijn, hangt af van de structuur, de omvang en de aard van het bedrijf, maar voor de meeste kleine en middelgrote ondernemingen geldt dat het volgende het minimale wettelijke kader vormt dat aanwezig moet zijn: 

• Statuten — alle naamloze vennootschappen moeten statuten hebben. De standaardmodelstatuten uit de Companies Act 2006 volstaan voor zeer eenvoudige structuren, maar moeten worden aangepast aan de specifieke bestuursregelingen van de onderneming. 

• Aandeelhoudersovereenkomst — onmisbaar voor elke onderneming met meer dan één aandeelhouder. Regelt de verhoudingen tussen aandeelhouders, beschermt de belangen van minderheidsaandeelhouders en voorziet in mechanismen voor het oplossen van geschillen en het vergemakkelijken van uittredingen. 

• Dienstovereenkomsten voor bestuurders — arbeidsovereenkomsten (aangeduid als dienstovereenkomsten) voor de bestuurders van de onderneming, met inbegrip van passende concurrentiebedingen, bepalingen inzake de overdracht van intellectuele eigendom en geheimhoudingsverplichtingen. 

• EMI-optieovereenkomsten — als u belangrijke medewerkers wilt belonen met aandelen, vereist een door de HMRC goedgekeurde Enterprise Management Incentive-regeling formele optieovereenkomsten en een met de HMRC overeengekomen waardering. 

• Algemene voorwaarden — voor bedrijven die goederen of diensten leveren, is een goed opgestelde set algemene voorwaarden van essentieel belang voor het regelen van aansprakelijkheid, betalingsvoorwaarden en geschillenbeslechting. 

• Overeenkomsten inzake de overdracht van intellectuele eigendom — om ervoor te zorgen dat intellectuele eigendom die door oprichters, werknemers of contractanten is gecreëerd, op de juiste wijze aan het bedrijf wordt overgedragen en niet bij de betrokkene blijft.