Huwelijkse voorwaarden: Een internationaal perspectief

In eerste instantie zien veel mensen een huwelijkse voorwaarden als een eenvoudig document dat in 2024 wordt ondertekend en dat hun vermogen beschermt in het geval van een echtscheiding in 2050. Helaas ligt het niet zo eenvoudig. 

Het is van cruciaal belang dat de betrokken partijen nagaan of de overeenkomst in de toekomst herziening behoeft en, niet in de laatste plaats, beoordelen of deze afdwingbaar blijft als zij vanuit het Verenigd Koninkrijk naar een ander rechtsgebied verhuizen. Dit kan zijn vanwege carrièremogelijkheden, om familiale redenen of simpelweg om van een betere levenskwaliteit te genieten. 

Een dergelijke stap kan echter een aanzienlijke invloed hebben op het vermogen en de behoeften van de partijen. Het is van cruciaal belang dat met deze mogelijke veranderingen rekening wordt gehouden in het kader van een huwelijkse voorwaarden, die mogelijk al vele jaren geleden zijn opgesteld. 

In Engeland zijn huwelijkse voorwaarden niet automatisch rechtsgeldig. Als echter aan bepaalde waarborgbepalingen wordt voldaan, is de kans groot dat ze worden erkend. 

Is het eenvoudig om een internationaal huwelijkscontract af te dwingen? 

Potentiële partijen vragen zich vaak af of er een ‘wereldwijde overeenkomst’ kan worden opgesteld en wereldwijd kan worden afgedwongen. Helaas is dat niet haalbaar. 

De belangrijkste reden is dat de huwelijks- en eigendomswetten van land tot land verschillen. 

In de VS bijvoorbeeld verschilt het huwelijksrecht van staat tot staat. Wat in New York is toegestaan, kan aanzienlijk verschillen van wat in Californië is toegestaan. 

Het vertalen van de bedoelingen van een echtpaar in een huwelijkse voorwaarden over verschillende rechtsgebieden heen kan complex en buitengewoon lastig zijn. Als bijvoorbeeld een Russische staatsburger trouwt met een Chinese staatsburger die in Londen woont, en beiden vermogen hebben in hun eigen land, is het van cruciaal belang om rekening te houden met de gevolgen van de overeenkomst in Rusland en China, waar het vermogen zich bevindt. 

Steeds vaker zijn gezinnen internationaal georiënteerd, met name in kosmopolitische steden als Londen, en bezitten ze vermogensbestanddelen in verschillende rechtsgebieden, waardoor het opstellen van huwelijkse voorwaarden een grotere uitdaging vormt. Terwijl de Europese huwelijksvermogensstelsels goed ingeburgerd zijn en stelselmatig worden toegepast, is de situatie in Engeland genuanceerder, waarbij de rechter uiteindelijk de beslissingsbevoegdheid behoudt. 

Deze complexiteit onderstreept hoe moeilijk het is om een huwelijkse voorwaarden te laten erkennen in het land waar de partijen hun echtscheiding willen regelen. Het is onmogelijk om bij voorbaat alle rechtsgebieden te specificeren waar internationale partijen in de loop van de tijd kunnen komen te wonen. 

In Engeland kan een huwelijkse voorwaardenovereenkomst de rechter niet binden. De familierechtbanken van Engeland en Wales zullen een overeenkomst die als billijk wordt beschouwd, echter waarschijnlijk erkennen. 

Internationale huwelijkse voorwaarden: waar moet u rekening mee houden? 

Doorgaans wordt een overeenkomst als billijk beschouwd als: 

• Beide partijen hebben onafhankelijk juridisch advies (ILA) gekregen van advocaten; 
• Beide partijen hebben volledige financiële openheid gegeven; 
• De voorwaarden van de overeenkomst zijn billijk en voorzien in de behoeften van beide partijen in geval van een echtscheiding; 
• Er werd op geen van beide partijen onnodige druk uitgeoefend om de overeenkomst te ondertekenen; 
• Er was geen sprake van fraude of misleiding; en 
• De overeenkomst is naar behoren bij akte vastgelegd. 

Hoewel de rechter bij een geschil in het kader van een echtscheiding met deze overwegingen rekening zal houden, hoeft het niet naleven van een of meer daarvan niet per se fataal te zijn. Elk geval wordt afzonderlijk beoordeeld. 

Bijvoorbeeld in het geval van Versteegh tegen Versteegh [2018] EWCA 1050: het Hof van Beroep oordeelde dat wanneer een huwelijkse voorwaarden is opgesteld in een rechtsgebied waar dergelijke overeenkomsten gebruikelijk zijn en doorgaans worden gesloten zonder juridisch advies en zonder volledige financiële openheid, de rechter niet mag verwachten dat beide partijen in elk rechtsgebied afzonderlijk dergelijk advies inwinnen. 

In de recentere zaak van CMX tegen EJX [2022] EWFC 136, heeft de familierechter een Franse goederenrecht overeenkomst (een stelsel van scheiding van goederen). De vrouw voerde aan dat zij de overeenkomst niet volledig begreep en dat zij geen ILA of volledige financiële informatie van de man had ontvangen. De man wierp tegen dat een notaris de overeenkomst aan beiden had uitgelegd, en dat dit in Frankrijk gebruikelijk was. De overeenkomst zou in Frankrijk worden gehandhaafd en de Engelse rechtbank zou deze niet zomaar terzijde schuiven, aangezien deze was gebaseerd op de Franse werkwijze in plaats van op wat op grond van genoemde Engelse overeenkomsten werd verwacht. 

Omgekeerd, in AH tegen PH [2013] EWHC 3873: de rechtbank oordeelde dat de echtgenote de gevolgen van een in Scandinavië opgesteld huwelijkscontract niet volledig begreep en dat zij daarom niet aan dat contract gebonden kon worden. De partijen woonden destijds in Engeland en hadden geen verzoek ingediend om het contract onder het Engelse ILA te laten vallen. 

Een belangrijk aandachtspunt bij het opstellen van een huwelijkscontract is de vraag welk rechtsgebied op het contract van toepassing is. Idealiter wordt het contract opgesteld in overeenstemming met de regels van het land waarmee het paar de sterkste banden heeft. Als een paar bijvoorbeeld onroerend goed of vermogensbestanddelen in Amerika heeft, maar voornamelijk in het Verenigd Koninkrijk woont, moet het contract in Engeland worden opgesteld. Dit is subjectief en hangt af van verschillende factoren, zoals waar elke partij haar woonplaats heeft, waar zij van plan is te gaan wonen en waar de belangrijkste vermogensbestanddelen zich bevinden (dit kunnen de meest waardevolle en/of de meeste in aantal zijn). 

Als er meer dan één rechtsgebied bij betrokken is, kan het raadzaam zijn om in het andere rechtsgebied of de andere rechtsgebieden een identieke overeenkomst op te stellen. Deze overeenkomst zou dezelfde voorwaarden bevatten als de in Engeland opgestelde overeenkomst, maar zou in het buitenlandse rechtsgebied worden ondertekend om de kans op handhaving in beide rechtsgebieden te maximaliseren. Dit vereist juridisch advies uit beide rechtsgebieden en samenwerking tussen advocaten om inzicht te krijgen in de verschillen in wetgeving, aangezien een Engelse advocaat geen overeenkomst kan opstellen die voldoet aan de voorschriften van een buitenlands rechtsgebied, tenzij hij daar ook als erkend beroepsbeoefenaar is geregistreerd. 

Er zijn ook praktische overwegingen die mogelijk in overweging moeten worden genomen. Zo kan een koppel van hetzelfde geslacht in Engeland weliswaar een huwelijkse voorwaarden overeenkomst sluiten, maar erkennen sommige landen het homohuwelijk niet en zouden zij een overeenkomst die volgens Engels recht is opgesteld, niet erkennen. 

Advocaten gespecialiseerd in internationale huwelijkse voorwaarden – Neem contact met ons op 

Als u overweegt een huwelijkse voorwaarden op te stellen, vraag dan zo vroeg mogelijk onafhankelijk juridisch advies (ILA). Als er bij het beschermen van vermogen een internationaal aspect meespeelt, kan het nodig zijn een advocaat in dat rechtsgebied in te schakelen om advies te geven over de toepasselijke regelgeving en de afdwingbaarheid van de overeenkomst in geval van een toekomstig geschil. 

Neem voor meer informatie en advies contact op met Adam Bowes, Partner en hoofd van de Afdeling Familie, op a.bowes@rfblegal.co.uk of bel 0207 613 7130.