Social media has revolutionised the way in which we communicate with each other – but it can also be a fertile breeding ground for defamation. Ursula Van Hezel, Reputational Management solicitor, describes what steps can be taken when someone has been defamed online.
Defamation is a tort that lowers an individual in the estimation of right-thinking members of society generally (Sim v Stretch [1936] All ER at 1240 – Lord Atkin)
Once a statement is identified as being defamatory it can then be categorised as either libel, which is a defamatory statement in permanent form, or slander, which covers impermanent forms of defamation.
Traditionele gedrukte en uitgezonden media worden gemaakt door journalisten en onderworpen aan fact-checking en juridische controle. De inhoud wordt vervolgens gepubliceerd in een beperkt aantal publicaties en het lezerspubliek wordt beperkt door de oplage van traditionele gedrukte media.
Met betrekking tot uitgezonden media worden lasterlijke woorden die tijdens een live-uitzending worden uitgesproken, behandeld als smaad omdat ze in permanente vorm zijn (S166 (1) van de Broadcasting Act 1990).
Aangezien berichten op internet en sociale media vaak zelf worden gepubliceerd, ontbreekt de kwaliteitscontrole die traditionele gedrukte media en radio en tv wel hebben en zijn ze niet onderworpen aan de gebruikelijke beperkingen van fact-checking en juridische controle.
The first step to handling defamatory content online is to determine whether the content is defamatory. Section 1 of the Defamation Act 2013 (“DA 13”) provides that a “een verklaring niet lasterlijk is, tenzij de publicatie ervan de reputatie van de eiser ernstige schade heeft toegebracht of kan toebrengen”. This has been interpreted to mean that on the balance of probabilities, serious reputational harm had been caused, or likely to be caused by, by the publication. The courts zal look at all relevant circumstances both pre and post publication, therefore proof of damage to the reputation is essential (Lachaux v Independent Print Ltd [2015] EWCH 2242 (QB), affirmed by the Supreme Court, see Lachaux v Independent Print Ltd [2019] UKSC 27). Should a company or a trading body be the victim of defamatory content it must show serious financial loss (section 1 (2) of DA 13).
Examples of defamatory statements may include, but are not limited to allegations of dishonesty, incompetence, illegal conduct, financial or martial difficulties.
Once it has been established that the content is defamatory, the internet site or the social media platform guidelines should be reviewed as sites have terms and conditions that will set out the steps to be taken to report content that breaks the law.
An individual aggrieved by defamatory content online is able to report the content via the internet site or social media site’s self-reporting channels.
Aansprakelijkheid voor lasterlijke inhoud die op sociale media en online is geplaatst, is niet beperkt tot de auteur van de lasterlijke inhoud. Aansprakelijkheid kan zich uitstrekken tot een internetprovider, de beheerder van een website of een werkgever.
Een websitebeheerder kan worden beschermd door een S5 van de DA 2013-verdediging, aangezien hij geen redacteur, auteur of commerciële uitgever is. Dit verweer is niet beschikbaar als de poster van de lasterlijke uiting niet kan worden geïdentificeerd en de websitebeheerder zich niet heeft gehouden aan de nalevingsprocedure zoals beschreven in de Defamation (Operators of Websites) Regulation 2013.
Als het melden van de lasterlijke inhoud via de zelfrapportagekanalen van de site niet effectief is, is de volgende stap het opstellen van een takedown notice die aan de websitebeheerder moet worden betekend.
Finally, website operators usually require users to register with them and provide certain details during the registration process, such as a name, address, and email address.
Should a prospective claimant need to obtain the details of an individual behind an online assumed name and identify who is behind the anonymous defamatory content, a prospective claimant in England and Wales is able to issue a Norwich Pharmacal Order (NPO) to seek the appropriate relief.
De criteria waaraan moet worden voldaan om ervoor te zorgen dat de rechtbank een dergelijk redres toekent, zijn dat er eerst sprake moet zijn van wangedrag tegen de persoon die het redres aanvraagt, en dat de NPO nodig moet zijn om actie te kunnen ondernemen tegen de overtreder.
Ten slotte moet de persoon tegen wie het NPO-bevel is uitgevaardigd op de een of andere manier bij het strafbare feit betrokken zijn geweest, ook al was dat onschuldig, en moet hij in staat zijn om onder voorbehoud van een gerechtelijk bevel de nodige informatie te verstrekken zodat de uiteindelijke dader kan worden geïdentificeerd. De rechtbank zal de NPO alleen toestaan als dit gezien alle omstandigheden evenredig is.
This is a useful step should a prospective claimant wish to then proceed to bring a claim through the courts for defamation as it enables the ultimate offender to be identified. Consideration ought to be given to the costs consequence before embarking on such a route. Save for exceptional circumstances, the applicant will not only be liable for their own costs of the application but is likely to also be required to pay the costs incurred by the respondent in complying with the order and the respondent’s legal costs. Its worth noting that these costs may ultimately be recoverable in a claim against the primary wrongdoer.
For further information contact Ursula on 020 7467 5750 of u.vanhezel@rfblegal.co.uk
